من روبروی پنجره ای ایستاده ام.شب است.ماه بالای آسمان است.وصدای زوزه ی گرگها در آسمان پیچیده.من از این پنجره نه آسمان را می بینم و نه زمینی که به بی نهایت برسد.من از این پنجره تنها یک حاشیه ی نامعلوم و بی معنا می بینم.به علاوه ی یک چهره ی آرم و لبخند زده و سیاه یک گرگ.گرگی که در چشمان من نگاه می کند. رفتار آرامی دارد.در صورتش هیچ احساسی نیست.انگار همین حالا یک مرده روی صورتش ادرار کرده.انگار یک خیال به عمق یک کاغذ است که اینقدر بی تفاوت و نامانوس وجود دارد.اصلا انگار مرا مسخره می کند و ادایم را در می آورد.دلم می خواهد بروم.در را باز کنم. به داخلش بیاورم و قلاده ای ببندم و به او غذا دهم.تا هم بره ها از دست او راحت باشند و هم این موجود مهربان و ظاهرا بی خطر را نگاه دارم تا بدست سگان گله زخمی و پاره نشود.اصلا چه لزومی دارد که به آن قلاده ببندم یا نه.او ظاهری مهربان و آرام دارد و اصلا به قیافه اش نمی آید که بخواهد به من ضرری برساند.شاید گرسنه است و می خواهد اورا ببینم و یاریش رسانم.چشمهایش پر از خستگی و دردهای هزار سالانه ی زندگیست.انگار این گرگ مشترکاتی با انسانها دارد. اصلا در این گرگ می توان نوعی حقیقت و رفتار تردید ناپذیر آدمی را مشاهده کرد که انگار به نوعی پنهان و مفعول مانده.حال این سوال است که آیا این گرگ که مستقیم و بی دریغ در چشمان من نگاه می کند، مثل من رفتار می کند یا برعکس؟آیا انسان را وحشیگری در بر گرفته ویاحشیگری و در قبال آن گرگ برده ی بی چون و چرای رفتار آدمیست؟چه چیزی مرا وادار کرده که اینقدر نترس و بی پروا در مقابل این گرگی که هر لحظه می تواند شیشه را بشکند و دندانهای تیزش را در گلویم فرو کند بایستم و نظاره کنم؟چه چیزی عمق این اعتماد به غیر نفس و شجاعت را تعیین کننده است؟این گرگی که به نظر می رسد بسیار می داند اما تمام دانستنی هایش را برعلیه دیگران به کار می بندد، چرا هیچ تلاشی برای گرفتن جان بی ارزش من نمی کند؟اصلا شاید چیزی اورا جذب من کرده.شاید او اشتراکی را بین من و خودش احساس کرده که اینقدر احساس نزدیکی می کند.شاید این بی حسی و بی معنایی، این تلقین حس خنثی بودن، لبخند یک موجود خشن و وحشیست که طریق دیگری را در ضمیرش حس نکرده.شاید اصلا گرگها اینگونه می خندند.اصلا شاید کسی را نداشته اند که بهشان خندیدن یاد بدهند و آنها اینگونه رضایت و خرسندیشان را نشان می دهند.شاید آنها نمی دانند که این حالت خنثی و در واقع لبخندشان، ترسناکترین ژستیست که می توانند به خود بگیرند.آنها نمی دانند که آرامش یک موجود وحشی و خشمگین، بسیار ترسناک تر است از فریاد و غرشش.مثل آرامش معروف بعد از طوفان.مثل سکوت پس از جنگ.مثل زندگی پس از تولد و تولد پس از مرگ.
این گرگ که روبروی من ایستاده پر است از ناگفتنی ها.ناگفتنی هایی که شاید بتواند زندگی و بینایی انسانی چون من را عوض کند. اصلا انگار این گرگ یه مجسمه ی جادوییست که دقیقا درون انسان را باز می گرداند.انگار یک آسمان اثیریست که ستاره های نداشته ی هرکس را جدا جدا نشان می دهد.گویا رب النوعی از عالم جسمانیست که معانی روحانی را به گونه ای وحشی و خشن منعکس می کند.انگار در عین وجود ملموس و پر حرفش، اصلا وجود ندارد و جز یک سایه ی مجسم چندرنگ چیزی نیست.انگار با چشمهایش می خندد،حرف می زند،فکر می کند و تله پاتی می کند.اصلا انگار این گرگ ساخته شده ی پنجره ایست که بین ما حکمرانی می کند.انگار این پنجره آینه ایست که با تمام نواقص مادی و جسمیش، درون عجیب و عمیق مرا نشان می دهد...

آرزومند آرزوهای سبزتان دختری از بهشت